🛑 एक स्वानंदी शनिवार

🛑 एक स्वानंदी शनिवार

          शाळांमध्ये सध्या दर शनिवारी ' आनंददायी शनिवार ' नावाचा उपक्रम अतिशय उत्साहात साजरा केला जात आहे. दप्तराविना शाळा आणि आनंददायी शनिवार निमित्त शाळेतील मुलांना विविध शैक्षणिक, सामाजिक, मानसिक, आरोग्यदायी, कृतियुक्त आणि तणावरहित वातावरणात अनुभव देण्याचा शासनाचा उपक्रम खरंच स्तुत्य म्हणायला हवा. 

          आमच्या शाळेत या उपक्रमांची सुरुवात झाल्याचे माझ्या छोट्या मुलीला कळले. तिला मी सहजच बोलून गेलो, " उर्मी, मी तुला कधीतरी माझ्या शाळेत घेऊन जाणार आहे. तू छान हावभाव करुन गोष्टी सांगतेस. आमच्या शाळेतील मुलांना तू सांगितलेल्या गोष्टी आवडतील. " मी सांगितल्यावर ती तर माझ्या खनपटीलाच बसली. नुसता शाळेत येणार म्हणून घोषाच लावला. मग काय ? येत्या शनिवारी मी तुला शाळेत नेईन असे प्रायोगिक तत्वावर सांगून टाकले. मला वाटले ही मुलगी विसरून जाईल. पण तिने तयारी करायला सुरुवातही केली होती. एका संध्याकाळी तर  ती आरश्यासमोर राहून एकटीच कथा सांगण्याचा सराव करताना मला दिसली. 

          आज तो दिवस उजाडला. बाहेर पाऊस तुफान बरसत होता. एवढ्या पावसातून तिला तीस किलोमीटर वरील शिडवणे नं. १ शाळेत नेणे मला तर जीवावरच आले होते. पण ती आपल्या स्वतःच्या शाळेतील वर्गशिक्षिकांची परवानगीसुद्धा घेऊन आली होती. ती गाढ झोपली होती. तिला थोडेसे हलवून जागे केले. ती लगेच उठून बसली. तयारीला लागली. अर्ध्या ते पाऊण तासात तिची तयारी झालीसुद्धा. 

          पाऊस थांबायचे नाव घेत नव्हता. आम्ही बापलेक रेनकोट घालून पावसाशी सामना करत शाळेकडे निघालो. ती माझ्या बाईकवर मागे घट्ट मिठी मारुन बसली होती. ती नीट बसली असली तरी मलाच तिच्या सुरक्षेविषयी भीती वाटू लागली होती. पुन्हा बाबा आणि पत्नी दोघांनीही मला तिच्या सुरक्षेविषयी पुन्हा पुन्हा बजावून सांगितले होतेच. थोडे पुढे गेल्यावर मी तिला माझ्या पुढेच बसायला सांगितले. ती बसली. तिला तशी बसायची चांगलीच सवय आहे. 

          पण पावसाचे मोठे थेंब तिच्या तोंडावर बसत होते. गाडीचा वेग वाढे, तसे पाऊस मोठ्यांदा कानपटीत मारल्यासारखा करत असे. पण ती कथा सांगण्याच्या उत्साहात होती. त्यामुळे तिला होणारा त्रास तिने मला अजिबात जाणवू दिला नाही. जवळ जवळ एक तासाचा प्रवास तिला छोटीला भर पावसात त्रासदायक होता हे कोणीही मान्य करेल. 

          ती जात्याच स्टोरीटेलर आहे. तिच्या दोन्ही मोठ्या बहिणी सेम तश्याच आहेत. त्यांच्याकडून तिला हा वारसा मिळाला असावा. तिन्ही मुली एकत्र असल्यावर त्यांच्या गप्पागोष्टींना कधीही अंत नसतो. मी ओरडल्याशिवाय त्यांचं बोलणं थांबत नसतं. लहानपणापासून मी त्यांच्याशी प्रमाणभाषेत बोलत आलोय. त्यांना ओरडतानासुद्धा मी प्रमाणभाषा सोडत नाही. गावी गेली की ह्या मुली ' मालवणी भाषा ' सुद्धा शुद्ध बोलतात. म्हणजे अस्सल बोलतात असे मला म्हणायचे आहे. 

          तिचे कपडे भिजले म्हणून शाळेत गेल्यागेल्या शाळेतील बाईंनी तिला कपडे बदलायला मदत केली. तिला नीट पुसून काढले. पाच मिनिटांत मी फलकलेखन केले. ' गोष्टींचा शनिवार : आनंददायी शनिवार ' उपक्रम सुरु केला. माझी मुलगी कुडकुडत होती. पण कथाकथन करण्याचा जोश कायम होता. 

          तिने आपल्या कथाकथनाला तिच्या शैलीत सुरुवात केली. तिचे दात थंडीने एकमेकांवर आपटत होते. पण तिने जिद्द सोडली नाही. एकापाठोपाठ एक करत तिने सलग पाच कथांचे हावभावयुक्त सादरीकरण केले. मुलांचे आणि शिक्षकांचेही लक्ष अजिबात ढळू दिले नाही. ते तिचे स्टोरी टेलिंगचे कौशल्यच म्हणायला हवे. 

          गोष्टींचा तास संपल्यावर सर्व मुलांच्या गगनभेदी टाळ्यांनी ती पुरती भारावून गेलेली दिसली. मीही बोलता बोलता तिच्या काही गोष्टी सांगताना हळवा भावनाविवश झालो असताना तिच्याही डोळ्यात पाणी तरळले होते. स्वानंदीने खऱ्या अर्थाने सर्वांचा शनिवार निखळ आनंदी बनवला होता. ती स्वतः देखील शाळेतून घरी येताना मला म्हणाली, " पप्पा, मी आज खूप खूप आनंदात आहे. इतका आनंद मला कधीच झाला नव्हता. " 

          मी गाडी चालवत होतो. ती पुढे बसली होती. माझ्या डोळ्यात आलेले पाणी अजिबात थांबू पाहत नव्हतं. 

©️ प्रवीण अशितोष कुबल, मुख्याध्यापक, शिडवणे नं. १